zondag 20 november 2011

De Apocalyps

De Apocalyps door politieke waanzin.

Terwijl het voor vele al duidelijk is dat de crisis nog maar in een begin stadium verkeert, blijven regeringen hun begroting opmaken op basis van vermeende en mogelijke inkomsten die lager tot veel lager zullen uitvallen dat zij berekenen en voorzien. De schuldenberg die de westerse landen hebben opgebouwd dreigt verder te groeien terwijl men de lasten naar de bevolking der lagere loonkaste tracht te schuiven om de rijkere kaste, kapitalisten en beleggers waartoe zij zelf ook behoren te vrijwaren, en te voorkomen dat deze kapitalisten met hun vermogen naar andere oorden uit zullen wijken. Dergelijke uitwijkingen blijken echter de koopkracht van de kooplustige westerling te ondermijnen en daarmee de industrie verder onderaf te duwen.

Banken en bedrijven in nood, worden geholpen met belastingsgelden, waardoor het probleem slechts groter wordt, de koopkracht der werknemers verder afgebouwd wordt en uiteindelijk de product verkoop en omzet bij de massa verder krimpt.

Pogingen om economie terug op spoort te zetten en gelijktijdig de rijkere bovenlaag van de maatschappij vrijwaren, leidt slechts tot verder afbouw van koopkracht der massa die echter nodig is om de economie nieuwe slagkracht te geven, doch dit is slechts één facet van het probleem.
De westerse welvaart is gebouwd op plunderingen van de derdewereld en het schaarse loon voor arbeid van de massa. Plunderingen van de derdewereld tijdens koloniale bezettingen werden echter door het massale volksverzet in bezette gebieden onhoudbaar en gekelderd.

Pseudo-humanitaire hulp en steun aan gewillige inboorlingen en of stammen door voormalige kolonisatoren en bilaterale overeenkomsten die vooral op omkoping en steun aan autochtone heersers neerkwam, kwamen in de plaats en moesten verdere plunderingen van deze voormalige koloniën vrijwaren. Massa beeldverspreiding via TV toonde echter overal ter wereld de overvloed van de rijke bovenlaag van de westerse maatschappij, en uiteindelijk ook de overvloed waarin hun eigen heersers baden, extra versterkt door het toerisme en de enorme verspillingen der toeristen, terwijl het maandinkomen van de ongeschoolde in de derdewereld vaak nauwelijks of niet volstaat om één dagverblijf in een toeristenhotel te dekken.

Pogingen om de rendabiliteit van bedrijven op te voeren leidde ook tot een vlucht naar de derdewereld om daar de goedkope arbeid te benutten, om zo de winsten te verhogen en gelijktijdig de prijzen te drukken. Doch de lage lonen in deze landen staan hun werknemers niet is staat om de dure westerse markt en omzet aan te vullen, terwijl dezelfde vlucht naar landen met lage lonen de tewerkstelling en inkomens gezinnen in het westen verder aantasten.

Ook de automatisering moet bedrijven in staat stellen om producten aan gunstigere prijzen op de markt te brengen, zeker daar waar vakverenigingen en bonden de eisen door stakingen kracht bij zetten. Vakbonden gaan echter zwaar over de schreef door ongehoorde eisen en voordelen af te dwingen voor hen die niet actief deelnemen aan de maatschappelijke inspanningen, waardoor deuren wagenwijd geopend worden voor allerlei parasieten en misbruiken.

Tot overmaat werden in vele westerse landen onder de noemer humanitaire hulp, organisaties opgericht die steun en hulp moeten bieden onder de noemers van “ontwikkelingshulp en samenwerking” waarbij deze organisaties vaak onder de mantel van “verenigingen zonder winstoogmerk” of “VZW” alles in het werk stelde om zich verdienstelijk te maken, waardoor aantrekkelijkheid, overvloed en toegankelijkheid van westerse overheden extra in de verf werd gezet.
Dat een enorme stroom van avonturiers met onvoorstelbare hardnekkigheid en via halsbrekende risico’s desnoods met geweld onze gebieden binnendringen, mag dan ook niemand verwonderen. Overal ter wereld zorgde nieuwsverspreiding er voor dat humanitaire wetten en rechten op grond van individueel sentiment, eigen aan het westen, bekend werden. Deze rechten worden door dergelijke gelukzoekers maar al te gul gehanteerd en veelal misbruikt op de koop toe. Ook hier wordt de rekening via belastingen op arbeid van werkkrachten vereffend, waardoor ook de koopkracht der massa verder wordt aangetast.

Ingevolge de enorme overvloeden en om bedrijven te ondersteunen en aankoop van prijzige en luxueuze producten te stimuleren worden er leningen aangeboden waardoor haast alles binnen handbereik kwam van de tweeverdieners. Hier zal individualisme en competitiedrang eigen aan de westerse individualist een tandje bijsteken en steeds meer vrouwen aan zetten om naar een tweede inkomen te streven, wat hen trouwens een grotere autonomie en extra luxe opleverde, doch waardoor men zich gemakkelijker van hypothecaire leningen kon verzekeren.

Opstapeling van schulden zowel bij particulieren als bij de ondernemers die op moeten boksen tegen de snel groeiende markt der derdewereld landen en hun lage lonen, zonder de ballast der sociale lasten, is hier een direct gevolg van. Het krimpende marktaandeel der westerse bedrijven en groeiende inkrimping der tewerkstelling die er aan verbonden is, doen de koopkracht der massa verder slinken, waardoor de afzet van de eigen producten nog verder verdrongen wordt. De eigen markt die door verspilling, hoge lasten, hoge schulden, falende bedrijven en dalende koopkracht, geleidelijk instort. Hier zijn het zowel Oost Azië als landen met lage lonen, die snel de groeiende leemte over nemen, terwijl dit hen gelijktijdig een groeiende afzet en groeiende rendabiliteit biedt.

Westerse schuldenbergen en noodlottige ingrepen en ondersteuning van parasieten en het gelijktijdig vrijwaren van hoge inkomens van parasieten en kapitalisten, niet zelden vertegenwoordigd door leden van de oude adel, tasten de koopkracht van de bevolking verder aan. Terwijl regeringen zich reppen om het kapitalisme waarvan hun leden deel uit maken te vrijwaren, en zo persoonlijke belangen trachten te redden, drijft dit de westerse wereld, vooral onder druk van de oude adel en aristocratie verder de afgrond in.

De Apocalyps is begonnen, en nauwelijks nog te stoppen, terwijl die politieke strekkingen zoals centrum rechtse partijen, die streven naar een meer lokaal gerichte en doorzichtlelijke politiek, en een ernstige omwenteling en redding zouden kunnen bieden met alle mogelijke en zelfs illegale middelen van regeringsdeelname of overname worden geweerd.

De ondergang werd in een stroomversnelling gemanoeuvreerd door het vreemdelingen beleid dat onder druk van de linkse en vooral christendemocratische partijen tot stand kwam, en de macht der werkende klasse moest breken. Hier speelde in België tot op dit ogenblik, het beleid van binnenlandzaken onder minister Annemie Turtelboom, dat later werd verder gezet door haar ondergeschikte staatssecretaris Melchior Wathelet junior, een doorslaggevende rol. Onder hun beleid werden en worden de rechten en belangen van de autochtone en legale bevolking om de haverklap geschonden, waardoor het systeem en de middelen uit belastingsbijdragen der legale bevolking kwistig werden verkwanseld. Men bleef echter verder rekenen op hoge inkomens, ondanks de instortende markten en bizarre vooruitzichten, die men dan al vooruit bestede aan allerlei nutteloze prestigeprojecten, goed aangedikt met buitensporige premies voor verdienstelijke leiders die echter niets anders presteerde dan het failliet van de staat en de toevertrouwde instellingen en diensten.

De Apocalyps is echter nog niet aan zijn einde doch woedt op volle kracht. Slechts drastische aanpak en redelijke beloning van de actieve en nuttige bevolking en het staken van grote verkwistingen kan hier een oplossing bieden, terwijl de criminaliteit harder aangepakt en uitgeroeid moet worden. De grootste vernietiging van de wereld en haar hedendaagse beschaving zal per slot komen van uit het botte kapitalisme dat deze technologische beschaving op dreef bracht.

Staan we nu voor een Apocalyps?

Indien er niet drastisch wordt ingegrepen staan we inderdaad voor een wereldwijde burgeroorlog, die de gehele westerse wereld uiteindelijk kan doen instorten en van onze beschaving en welstand verledentijd kan maken. Het is echter de vraag of de nabestaande en overblijvende er niet beter aan toe zullen zijn. We leven nu met een wereldbevolking van 7 miljard, een aantal dat te danken is aan onverantwoord ingrijpen van de westerse wetenschap, terwijl de planeet slecht gezond en leefbaar is met hooguit slechts 3 miljard als totale wereldbevolking, om de natuur ruimte tot herstel te geven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten